about Europe, Asia and Africa..
Dan hoor ik iets! Er komt een auto aangereden en ik werp een blik op de rode bolide. Een blik. En ik schrik. Jonge ouders, met twee kinderen achterin, rijden voorbij en laten de cabine lichtgrijs van de sigarettenrook kleuren. Broertje en zusje trekken grauw weg. Zo bleek zijn ze, deze tere kinderzieltjes.
Langzaam sjokt de blauwe trein naar boven. Een koele berglucht stroomt door de open ramen naar binnen en in de coupé met blauwe leren stoelen kijken de mensen naar buiten of praten wat met elkaar.
Het is op een warme augustusdag, waarbij de zon hoog aan de hemel staat, als we met twee groene tuktuks piepend tot stilstand komen op de kleine parkeerplaats van het nog kleinere vliegveldje in de kustplaats Diani Beach.
Het was fris buiten en een jongeman had de ochtendtrein genomen die hem vanuit het kustplaatsje, waar zijn grootmoeder in een fraaie duincottage woonde, in de wijk achter een rij zielloze betonblokken, meenam naar het oosten van het land.
Wij zijn Brussel! Bij ons heb je tenminste gekke en vuile plekken, en het gaat er allemaal wat langzamer aan toe. Wat zwaarder, een beetje moeizamer. Brussel is dood, lang leve Brussel!
De vrouw! Och zij, zij vecht nog wel het meest van allen tegen het verval. Zonder haar …..
‘Zie je, er is wel leven in de stad!’, roep ik blij als ik met mijn nichtje een pleintje oploop waar kinderen spelen. De ouderen op een bankje en iets verderop, op het hek erachter zitten twee zwarte kauwen met hun snavels naar beneden. ‘Bij mooi weer komt iedereen gemakkelijker weer naar buiten’!
Wat als bewoner zelf te doen? Hoe onze leefomgeving en onszelf gezonder maken? Hiervoor zijn geen grote veranderingen nodig. Alleen een kleine verandering in het levenspatroon.
Mijn nichtje en ik keren om en lopen snel de wijk weer in, weg van de autobaan. We komen dieper de stad in en zijn op zoek naar wat groen en frisse lucht. Maar daar kunnen we lang naar blijven zoeken. Er is weinig groen te zien.
